|
Wstęp od wydawcy. Już od wielu lat toczy się zacięta walka proletariatu z obecnym ustrojem, - ustrojem wyzysku i ucisku, opartym na kapitalizmie i organizacji państwowej. Partie polityczne i organizacje ekonomiczne proletariatu, które tę walkę podjęły, wiedząc, iż skoordynowanie działalności poszczególnych organizacji krajowych w skali międzynarodowej przyspieszy chwilę wyzwolenia proletariatu, dążyły zawsze do dążenia Organu Międzynarodowego, który by miał za zadanie zespolenie wszystkich wysiłków klasy pracującej w jej walce o lepsze jutro. Idea międzynarodowej solidarności proletariatu, spólności interesów ekonomicznych wszystkich ludzi pracy i celu ostatecznego - zniesienia pracy najemnej, wyzysku kapitalistycznego i organizacji państwowej, żyła zawsze w łonie mas ciemiężonych i wyzyskiwanych. Znajdowała ona swój wyraz w ciągłych zaburzeniach, ruchawkach społecznych i wybuchach rewolucyjnych, którymi pełna jest historia lat ubiegłych. I jeżeli rezultat tych wszystkich walk jest tak znikomy, jeżeli obecnie klasa robotnicza żyje i pracuje w straszliwych warunkach wyzysku ekonomicznego i ucisku politycznego, to jest to tylko najlepszym dowodem konieczności pogłębiania i urzeczywistniania Międzynarodowej Solidarności proletariatu i zespolenia wszystkich wysiłków i walki o Rewolucje Socjalną w skali Międzynarodowej. W swym rozwoju historycznym idea Międzynarodowej Organizacji Proletariatu różne przechodziła fazy, różne przybierała formy. W zależności od ujmowania istoty zagadnień społeczno - politycznych, dają się zauważyć dwie tendencje. Jedna - to tendencja walki politycznej z jej wszelkimi atrybutami, partiami politycznymi, rządami parlamentarnymi, demokracją i systemem centralistyczno-biurokratycznym, a ostatnio - idea państwa proletariackiego, opartego na dyktaturze. Druga - to tendencja do stwarzania organizacji decentralistyczno-federalistycznej, bezpośredniej walki ekonomicznej proletariatu o całkowite zniesienie kapitalizmu i państwa. Celem niniejszej broszury jest zapoznanie robotnika polskiego z historią rozwoju kierunku decentralistyczno-federalistycznego w ruchu robotniczym, z jego obecnym stanem i organizacją międzynarodowym. .I. HISTORIA POWSTANIA PIERWSZEJ MIĘDZYNARODÓWKI. *"Zważywszy, iż chęć narzucenia proletariatowi jednolitej linii działalności lub programu politycznego, jako jednej drogi, która prowadzi go do wyzwolenia społecznego, jest uroszczeniem na tyleż absurdalnym o ile reakcyjnym; *iż nie wolno pozbawić federacji i sekcji autonomicznych niezaprzeczalnego prawa ustanawiania przez nie same linii wytycznych działalności politycznej, jakie one uważać będą za najlepsze, i że wszystkie usiłowania w tym kierunku doprowadzą z konieczności do szkodliwego dogmatyzmu; *iż dążeniem proletariatu winno być nic innego, jak tworzenie organizacji i federacji ekonomicznych całkowicie wolnych, opartych na pracy i równości wszystkich i zupełnej niezależności od wszelkiej władzy politycznej, i że te organizacje i federacje mogą być jeno rezultatem akcji żywiołowej samego proletariatu, organizacji zawodowych i niezależnych komun; *iż wszystkie organizacje polityczne będą tylko organami władzy na korzyść jednej klasy i na krzywdę mas - i że proletariat, o ile by zdobył władzę, stał by się sam klasą panującą i wyzyskującą." Kongres zebrany w Saint-Imier oświadcza: Poczynając od kongresu w Hadze i Saint-Imier w roku 1872 oba skrzydła Międzynarodówki działają zupełnie niezależnie i samodzielnie. Marksistowska Rada Generalna M.S.R. zostaje przeniesiona do New-Yorku. Tam też umiera cichą, powolną śmiercią. Natomiast dokoła Bakunina zaczynają się grupować wszystkie sekcje Międzynarodówki, za wyjątkiem niemieckiej, utrzymując w ten sposób przy życiu Międzynarodową Organizację Proletariatu. W roku 1873 (1-6 września) odbył się drugi kongres federalistów w Genewie, a następnie (8-13 września) kongres zwolenników Marksa w Genewie (był to ich ostatni kongres).Kongres federalistów opracował nowe statuty dla Międzynarodówki i wysunął ideę strajku generalnego, jako najskuteczniejszą broń w walce codziennej z kapitalizmem i państwem. Ostatni kongres Pierwszej Międzynarodówki odbył się w roku 1877 w Verviers, już po śmierci Bakunina. W tym też roku odbył się w Genewie kongres Generalny Socjalistów, na którym utworzone zostało wspólne biuro, będące zaczątkiem Drugiej Międzynarodówki. Przewaga wpływów marksistowskich spowodowała zmianę linii walki klasy robotniczej, która coraz bardziej grzęzła w błocie reformizmu i walki wyborczo-parlamentarnej. Wreszcie w roku 1892 na kongresie w Londynie ostatecznie zerwano z trdycją walki rewolucyjnej i solidarności robotniczej przez wydalenie przedstawicieli organizacji wolnościowych i rewolucyjnych - anarchistów i antyparlamentarzystów z międzynarodówki. Reformiści sądzili, iż po postawieniu anarchistów i syndykalistów poza nawiasem międzynarodowego ruchu robotniczego, pozbyli się tych niebezpiecznych dla siebie wrogów i że raz na zawsze swobodnie będą mogli prowadzić masy na żer kapitalizmu i państwa. Jednakże tendencje istotnej walki rewolucyjnej mocno zakorzeniły się w masach pracujących. Reformizm osłabił w prawdzie energie i rozpęd rewolucyjny ostatnich lat ubiegłego stulecie, nie był jednak w stanie zdusić zdrowego instynktu klasowego i rewolucyjnego proletariatu. Po upływie dwudziestu lat idea bezkompromisowej walki klasowej, idea bezpośredniej walki rewolucyjnej i socjalizmu bezpaństwowego odżyła i zaczęła skupiać dokoła siebie zdrową część mas pracujących. W latach 1910-1913 w miarę rozwoju syndykalizmu rewolucyjnego w Europie, w szczególności we Francji, Włoszech i Hiszpanii, coraz bardziej daje się odczuwać potrzeba utworzenia Organizacji Międzynarodowej, która by - wierna ideałom Pierwszej Międzynarodówki - kroczyła po drodze uniezależnienia ekonomicznego ruchu proletariatu od partii politycznych i wyzwolenia klasy robotniczej spod ucisku kapitału i państwa. W dniach 27 wrzesień - 2 października roku 1913 odbyła się w Londynie konferencja przedstawicieli organizacji rewolucyjno-syndykalistycznych, którzy reprezentowali 250 000 zorganizowanych robotników. Deklaracja przyjęta jednomyślnie przez kongres, głosi: "Pierwszy kongres międzynarodowy syndykalistów stwierdza, że klasa robotnicza wszystkich krajów znosi ucisk zarówno państwa jak i systemu kapitalistycznego. Kongres wypowiada się za walką klas, międzynarodową solidarnością i za samodzielną organizacją klasy robotniczej na zasadach federalistycznych. Uznając, iż walka klas jest nieuniknioną konsekwencją własności prywatnej na środki wytwarzania i podziału, kongres wypowiada się za socjalizacją własności prywatnej i rozwojem organizacji zawodowych, mających na celu przejęcie wytwórczości i podziału środków wytworzonych dla dobra całego społeczeństwa. Uznając, iż rozbicie klasy robotniczej z przyczyn politycznych i religijnych tamuje rozwój walki klas, wypowiada się kongres za organizacją robotniczą o charakterze wyłącznie ekonomicznym, zaznaczając, iż nie spodziewa się osiągnięcia ostatecznego celu przez współpracę z państwem, jeno tylko przez akcję bezpośrednią, prowadzoną przez zwarte organizacje robotnicze." W końcu: "Kongres wzywa robotników wszystkich krajów do zjednoczenia się w niezależnych, federalistycznych organizacjach zawodowych na zasadzie solidarności międzynarodowej, w celu zupełnego wyzwolenia się z ucisku Kapitału i Państwa." Już w tej deklaracji zupełnie wyraźnie zarysowują się trzy wytyczne linie, które później stały się zasadniczymi punktami programu M.S.R.: Wojna wszechświatowa powstrzymała dalszy rozwój organizacji syndykalistycznych, zarówno w poszczególnych krajach, jak i na terenie międzynarodowym. Klasa robotnicza dała się uwieść nacjonalistycznym frazesom zdradzieckich przywódców socjalistycznych i tłumnie stanęła do walki bratobójczej, prowadzonej przez państwa europejskie w interesach kapitalizmu. Przyszedł rok 1917. Rewolucja rosyjska otworzyła nowe horyzonty przed proletariatem. Klasa robotnicza, przejęta żywą sympatią dla rewolucji rosyjskiej, oczekiwała zbawienia z Moskwy. To też, gdy w roku 1919 został w Moskwie zwołany Międzynarodowy Kongres Komunistyczny, widzimy na nim również przedstawicieli organizacji anarcho-syndykalistycznych. Wśród tych przedstawicieli organizacji zawodowych wspólnie z delegatami rosyjskich związków zawodowych powstała właśnie myśl stworzenia poza Międzynarodówką Komunistyczną, Organizacji Międzynarodowej, która by skupiła dokoła siebie wszystkie rewolucyjne organizacje zawodowe. W tym celu została utworzona tymczasowa Rada Międzynarodowa organizacji zawodowych, której zadaniem było zwołanie Międzynarodowego Kongresu. Jednakże coraz bardziej ujawniające się tendencje ze strony Międzynarodówki Komunistycznej do podporządkowania interesom swym i dyktaturze niby proletariackich organizacji zawodowych, zmusiły rewolucyjnych syndykalistów do zwołania w grudniu 1920 roku konferencji międzynarodowej w Berlinie, na której miano opracować linie wytyczne dla delegatów na mający się odbyć w maju 1921 roku kongres w Moskwie wszystkich organizacji zawodowych. Na konferencji w Berlinie, na której byli obecni przedstawiciele 11 organizacji zawodowych Europy i Ameryki, przyjęto następujące rezolucję, jako dyrektywy dla delegatów na kongres międzynarodowy w Moskwie. Jest rzeczą zupełnie zrozumiałą, że powyższe wytyczne nie mogły być przyjęte przez kongres moskiewski, na którym większość stanowili delegaci organizacji będących pod wpływem partii komunistycznej, dążącej do podporządkowania sobie ruchu zawodowego. To też pomimo najgorętszych chęci nie rozbijania ruchu robotniczego i stworzenia jednej potężnej Międzynarodówki Zawodowej, nic innego nie pozostało rewolucyjnym syndykalistom, jak stworzenie odrębnej Międzynarodowej Organizacji. Po odbyciu następnej konferencji w czerwcu 1922 roku w Berlinie, na której przyjęto rezolucję, wypowiadającą się przeciwko Międzynarodówce Czerwonych Związków Zawodowych, został zwołany w grudniu 1922 (25 grudnia 1922 - 3 stycznia 1923) kongres konstytucyjny rewolucyjnych syndykalistów, na którym po przyjęciu zasad ideowych i organizacyjnych, utworzona została organizacja międzynarodowa pod nazwą "MIĘDZYNARODOWE STOWARZYSZENIE ROBOTNIKÓW". |